Miejskie kino plenerowe

Strona główna ❯ Aktualności ❯ Dla mieszkańców ❯ Miejskie kino plenerowe

Fabryka Pełna Życia wspólnie z Górnośląsko-Zagłębiowską Metropolią, jako Mecenasem imprezy, zaprasza na wyjątkowy projekt pod nazwą Miastolab – Festiwal miejskich innowacji odbędzie się w dniach od 2 do 5 września br. na terenie Fabryki Pełnej Życia w Dąbrowie Górniczej. Patronat Honorowy nad wydarzeniem objął prezydent Dąbrowy Górniczej, Marcin Bazylak.

Miastolab to nowy projekt metropolitalny, który łączy w sobie konferencje – cykl debat, kino plenerowe, koncert – muzyka miasta i piknik sąsiedzki.

Wstęp na wszystkie imprezy podczas festiwalu jest wolny!

To wydarzenie jest dla specjalistów, dla mieszkańców, dla Ciebie!

Szczegółowy opis projektu znajdziesz tutaj!

Poczuj się innowatorem w swoim mieście!

Jednym z elementów projektu jest Miejskie kino plenerowe.

Miejskie kino plenerowe to przegląd najciekawszych filmów ostatnich lat opowiadających o miastach, ich problemach i wyzwaniach przed jakimi aktualnie stoją. Zobaczymy jak Holendrzy przesiedli się na rowery, jak zmieniał się Berlin po upadku muru berlińskiego, jaką wartość ma natura w mieście czy jak wybitne kobiety/architektki zmieniają nasze miasta na lepsze. Pokazy zostały przygotowane we współpracy z festiwalem Miastomovie.

Termin: 4-5 września:

•             4 września (sobota):

19:45-20:00 prelekcja Lecha Molińskiego (Miastomovie)

20:00-21:25 film „Marzycielki miast”, reż. Joseph Hillel

21:30-23:00 film „Rowery kontra samochody”, reż. Fredrik Gertten

•             5 września (niedziela)

19:45-20:00 prelekcja Lecha Molińskiego

20:00-21:20 film „Natura Urbana”, reż. Matthew Gandy

21:20-22:15 „Do kogo należy miasto?”, reż. Hans-Christian Post

Opisy filmów:

„Marzycielki miast”, reż. Joseph Hillel, Kanada 2018, 96 min.

Phyllis Lambert, Blanche Lemco van Ginkel, Cornelia Hahn Oberlander oraz Denise Scott Brown to inspirujące kobiety-pionierki, które kształtowały myślenie o współczesnej urbanistyce: architektki, planistki, pedagożki, kuratorki oraz aktywistki, współpracujące z największymi nazwiskami architektury, jak Mies van der Rohe, Le Corbusier, Louis Kahn czy Robert Venturi. Projektowały w Ameryce Północnej i Europie. Każda z nich jest nadal aktywna, choć średnia wieku tych pań to 90 lat! Wciąż łączy je podobna wizja nowoczesnego miasta, w pełni zintegrowanego z przyrodą i człowiekiem. Phyllis Lambert stoi za konstrukcją wieżowca Seagram Building w Nowym Jorku i była fundatorką Canadian Centre for Architecture and Heritage w Montrealu. Dzięki wysiłkom Blanche Lemco van Ginkel i jej męża udało się ochronić starą cześć Montrealu przed budową autostrady. Cornelia Hahn Oberlander znalazła nowy sposób wykorzystania miejskich zielonych przestrzeni, a także zielonych dachów w kilku metropoliach. Z kolei Denise Scott Brown wraz z mężem Robertem Venturim zrewolucjonizowali myślenie o współczesnej architekturze i miejskim dziedzictwie. Te kobiety łączy jedno: wizja miasta inkluzyjnego i otwartego na potrzeby człowieka.

„Rowery kontra samochody”, reż. Fredrik Gertten, Szwecja 2015, 90 min.

Rowery czy samochody – batalia nadal trwa, a aktywiści z całego świata przekonują, że rower to skuteczne narzędzie do zmiany otaczającej rzeczywistości. Radykalna rewolucja w tym zakresie jest potrzebna, jeśli chcemy ochronić świat przed pogłębiającymi się zmianami klimatycznymi. Na Ziemi jest już miliard samochodów, ale według prognoz do 2020 roku ta liczba ma się podwoić. Stoimy na granicy przepaści. Jesteśmy cywilizacyjnie uzależnieni od samochodów, a ich producenci wcale nie mają zamiaru tego zmieniać. Wydają setki miliardów dolarów na produkcję aut, mają wpływ na planowanie miast i stosują zaskakujące rynkowe praktyki, aby zwiększyć sprzedaż. Na przykład General Motors powoli przejmował masowy transport w Los Angeles, aby potem go zlikwidować. Film pokazuje, co by się stało, gdyby dzisiaj więcej miast funkcjonowało jak Amsterdam i Kopenhaga, gdzie 40% mieszkańców codziennie porusza się rowerem. Poznajemy aktywistów z całego świata, którzy dążą do zastąpienia samochodu rowerem. Aline z São Paulo to aktywna przedstawicielka lokalnego ruchu rowerzystów, która jeździ po Ciclofaixa w São Paulo, trzydziestokilometrowej trasie rowerowej na Paulista Avenue, gdzie jeden pas otwarty jest wyłącznie dla rowerzystów. Uświadamia ona mieszkańcom São Paulo pozytywne aspekty poruszania się rowerem, co wcale nie jest łatwe, bo co cztery dni ginie tam jeden rowerzysta. Z kolei burmistrz Toronto Rob Ford z uporem znakuje ścieżki rowerowe, chcąc w ten sposób wygrać batalię z samochodami. Najlepsze warunki dla rowerzystów oferuje jednak Kopenhaga, gdzie setki rowerzystów poruszają się po ulicach wypierając ruch samochodowy z miasta. Czy politycy i decydenci na całym świecie pójdą za tym przykładem i odważą się stanąć do walki z samochodowym lobbingiem?

„Natura Urbana”, reż. Matthew Gandy, Niemcy 2017, 72 min.

W wędrówkę po Berlinie ruszamy pod przewodnictwembotaników i ekologów, którzy tłumaczą nam fascynujące źródła bioróżnorodności miasta. Berlin, dzięki podziałowi na strefy okupacyjne, dziś wypełniony jest nietypowymi gatunkami roślin, ekspansywnie zajmującymi powojenne luki w zabudowie – tytułowe, jedyne w swoim rodzaju, nieprzetłumaczalne na inne języki „brachen”. Nieuporządkowana i niekontrolowana zieleń w wielu częściach miasta przejęła na lata opuszczone przez ludzi przestrzenie, tworząc dzikie ogrody, chętnie odwiedzane przez mieszkańców szukających natury w metropolii. Dziś walczy o przetrwanie w obliczu zwiększającego się popytu na wolne działki pod zabudowę. Film Matthew Gandy’ego stara się uchwycić zmianę i udokumentować przemijanie Berlina.

„Do kogo należy miasto?”, reż. Hans-Christian Post, Dania/Niemcy 2017, 54 min.

„Do kogo należy miasto?” mierzy się z berlińskimi sporami architektonicznymi, których historia sięga początku lat 90. Film zadaje pytania kluczowe, nie tylko dla Berlina, ale dla wszystkich miast, dotkniętych rozłamem i poważnymi zmianami: czy realne jest zbudowanie nowej, atrakcyjnej tożsamości miasta, przy jednoczesnym zapewnieniu ekonomicznego rozkwitu? Czy można tego dokonać bez uszczerbku na funkcjach, jakie spełnia i potrzebach mieszkańców? Jaka jest w tym wszystkim rola architektury i urbanistyki? Czy miasto może pozostać miastem dla wszystkich, czy jego przeznaczeniem jest zostanie tworem ekskluzywnym?